1911 жылы 3 қаңтарда болған Кемин жер сілкінісі (магнитудасы шамамен 8,0) Чон-Кемин аңғарын дүр сілкіндірді. Жер бетінде 200 шақырымдық жарықтар пайда болды, Верный (қазіргі Алматы) қаласында 452 адам қаза тапты. Сол кезде Қайыңды шатқалына үлкен әктастан опырылыс түсіп, өзенді тосып, аңғарды суға толтырды. Шренк шыршаларының тоғайы суға батты.
Соңғы зерттеулерде ғылыми пікір ажырайды. 2006 жылы TÜBİTAK журналы оқиғаны 1911 жылмен растады. Ал 2024 жылы Natural Hazards журналында жарияланған еңбекте (Miramont және авторлар) ағаш сақиналары негізінде қалыптасу 1889 жылғы Шелек жер сілкінісімен (магнитудасы ~8,2) байланысты деп көрсетті. Қалыпты әдебиетте 1911 жылғы нұсқа жалғасады.
Ағаштар сақталғанының себебі — су температурасы. Қайыңды суы жыл бойы 4–6°C, минералдарға бай, оттегі аз. Бұл ағаштағы целлюлоза мен лигнинді жоятын микроорганизмдер мен саңырауқұлақтардың дамуына мүмкіндік бермейді. Сондықтан 1911 жылғы шыршалар бүгінгі күнге дейін діңгектері тіке судан көтеріліп тұр.
Қайыңды Көлсай көлдері ұлттық саябағының құрамына кіреді — 161 045 гектар, 2007 жылы 7 ақпандағы Үкімет №88 қаулысымен құрылған. Парк Қырғызстан шекарасынан небәрі 10 шақырымда, ал Қайыңды көрнекті фототуризм нысаны болып, әлем атласындағы Atlas Obscura, Discovery, National Geographic басылымдарында жиі суреттеледі.